Het Handboogschieten

Het begin van handboogschieten als sport

Het beoefenen van het handboogschieten is als tijdverdrijf niet verdwenen nadat de boog als oorlogswapen had afgedaan.

In ieder geval kent de geschiedenis van de handboogsport vele romantische helden. Een boogschutter, die over zijn sport met buitenstaanders praat, wordt al snel vergeleken met Robin Hood of wordt door absolute leken gevraagd of hij een appel van iemands hoofd kan schieten. Terwijl deze heldendaad door de Zwitserse voet- of kruisboogschutter Wilhelm Tell werd verricht.

Handboogschieten won snel aan publieke waardering, en al snel werd het handboogschieten als een van de meest modieuze vormen van vrije tijd besteding beschouwd.
Het is duidelijk dat men in die tijd in het bezit moest zijn van een boog en het beoefening van de sport zijn hoogtepunt beleefde, maar het was ook dat in deze tijd de sport ook beoefend werd als vrijetijdsbesteding door de lagere klassen van de bevolking.
Ook de hogere kringen beoefende de sport als tijdverdrijf of tijdens jachtpartijen.

In de statuten van de school werd nadrukkelijk gewenst dat de scholieren buiten pen en papier ook een boog met pijlen moesten bezitten.
Het is waarschijnlijk dat handboogschieten in die tijd gewoon was op alle publieke scholen. 

Aan het einde van de achttiende eeuw was het handboogschieten nog steeds bij veel mensen geliefd maar begon er toch stilletjes aan een geleidelijke teruggang.

JoomShaper